17.

مى خواهم گاهى بونه گير باشم تا تو مرا محكمتر در آغوشت بفشارى.

مى خواهم گاهى گريه كنم تا تو اشك هايم را پاك كنى.

مى خواهم گاهى هم قهر كنم تا تو ساعت ها نازم را بكشى.

ولى من

تا بونه ميگيرم مى گويى كار هميشگي ات است

تا گريه ميكنم ميگويى دنبال بهانه هستى

تا قهر ميكنم بعد از اندكى پرسش مى گويى به درك

كسى كه تو را دوست داشته باشد تا ابدالدهر هم از گريه هايت اصلا از خودت خسته نمى شود و هـيچگاه تو وت سدى بر كار هايش نمي بيند.

من اگر افسردم از پيشينهء كودكى و ضربه هاى نوجوانى و بهونه گيرى هاى جوانى ...

خوب تو كنار دل افسرده من باش ...

من هم قول ميدهم هم خوب شوم هم خوب شوى.

امضا افسرده